زمان همه چیز را التیام نمی دهد!

چند روز میشود که زلزله مردم میهنمان را خانه خراب کرده است ؟ موجِ تصاویرِ درهم ، مردمی که نا امید و درمانده و مستاصل به ویرانه های به جای مانده از سرمایه ی سالها زحمت کشی هایشان نگاه میکنند ، که با درد ، با زخم ، با بیچارگی به عزیزان ِ بی جانشان در زیر آوارها نگاه میکنند . که نایِ فریاد ندارند ، که باور ندارند ، که نمیتوانند این موجِ لرزانِ غمی که روی تنشان ریخته است را هضم کنند تا ابد .
عکاس ها خوب به تصویر میکشند ؛ نوزادی به خوابِ ابدی رفته یی را که زیرِ آوار پیدا شد ه است . نوزادی که با لبخندی شیرین بعد از سه روز از آوار بیرون آمده است . پدرها و مادرهایی که با رود رود گفتن ، جنازه در دست شیون میکنند . عکاس ها خوب به تصویر میکشند روزهایشان را .
و من توانِ فکر در موردِ غمی که حادث شده است را ندارم . توان ندارم فکر کنم و غصه ی روزهایشان را بخورم . میدانید ! این روزها همه کمپینِ حمایت از زلزله زدگان زده اند . از اقصی نقاطِ همین کشور هجوم آورده اند برای کمک های مردمی . دولت سرش داغ است و مدام قول ِ حمایت میدهد . قولِ سازندگی . اما برایِ من مثل ِ روز روشن است چند صباحی دیگر ، جوِ عظیمی که این مردم را گرفته است فروکش میکند . همه به روزمره هایشان مشغول میشوند و مردمِ زلزله زده می مانند با داغِ عزیزانشان که روز به روز آوارِ دردهایشان بیشتر و بیشتر میشود . درد کهنه نمیشود ، درد میماند و میماند و میماند .
من برای زلزله ، برای این روزهایشان ، برای مردمی که مخلصانه کمک میکنند هیچ حسی ندارم ، من فکر میکنم به روزهایِ بعد از این که فراموش میشوند برای همیشه .
روزی شاید زلزله قسمت و تقدیرِ شهرِ من باشد . شاید روزی مردم ِ شهرِ من چشم به راهِ کمک های مردمی باشند . نیازمند محبت ِ مردمی که اسمشان هموطن است .
اما کنارِ همه ی اینها کاش شانه یی پیدا شود ، بی حرف بنشیند کنارِ مادرو پدر و فرزندی که باور نمیکنند در یک لحظه ، در کمتر از یک دقیقه هست و نیستشان را از دست داده اند .
زلزله خبر نمیکند . مثل ِ بیماری لاعلاجی که خبر نکرد ، مثل ِ مرگی که خبر نداد

پ.ن :یه زمانی فکر میکردم بیماری بدترین نوع مرگه خیلی بعد تر فهمیدم تصادف بدترین نوع مرگه و الان فهمیدم زلزله از همه اینها بدتره که تمام خاطراتت یه دفه آوار بشه روی سرت ....

خدایا خودت درستش کن ..